Menu Close

Noppadol Maitreechit / The SPG Twenty-Twenty interview / Stories from the street.

Drawing clean decisive compositions from local surroundings, whilst walking the streets of Thailand, he is also a member of the Loopers collective this is the first in what I hope to be a continuous stream of stories from the street. Please welcome Noppadol Maitreechit.


20 MINUTES BEFORE > I have one day a week to wander, to take photos. As usual the common question is where to go. I live in a small seaside village in Thailand. One place comes to mind, where a wrecked ship lays on the beach; It’s not a long way away. I can ride my motorbike along the shore until I arrive at the bridge from where I can spot the wrecked ship. The picturesque view combined with various lines of the beach is such a beautiful sight.

I will do my best to take lovely pictures like the others do. I intend to make them a street style that I like. I stepped back a bit to take a wider look at the scene and set my camera between the structures/railings of the bridge. I tried from many different points to get the best picture, but no luck. I decide to come back next time. But all of a sudden I spotted one child walking on the beach, I think to myself that I may get a good photo down there. so I go down hoping to find something interesting. While I am returning, I stop again on the bridge. By chance a fisherman appears. I rush down and start to adjust my camera and wait for a right moment to take a series of pictures. It comes out that the last one is the best.


20 MINUTES AFTER > After shooting I wait to see the fading light whether it will get better, but the position of the fisherman is less than I wished. Anyway I take more pictures just in case and the light fades away.

20 MINUTES BEFORE > It happened one day when we (LOOPERS COLLECTIVE) attended an In-Public workshop by Matt Stuart and Jesse Marlow. I left to find something to drink in a convenience shop. While I’m drinking water, looking around I see an elder man with red and white socks lay in a truck. I think it is fascinating because the soft light falls on the container and looks beautiful to me. I come closer and stop behind the truck and then try at its sides. At the moment Jesse sees me and we are looking at the same subject. Then we burst out laughing. Since I come first, He lets me take the picture first and teaches me about the light and angles. I’m not in a hurry and have enough time to take a look around first. I look to see if I can include something else interesting in the photo then I see an iron structure under the truck whose colours match the man’s socks. I point to that subject and Jesse laughs a lot. Both of us laugh out aloud. I take those photos from different angles.


20 MINUTES AFTER > I succeed in combining the matched colours. When the man sees us, he rises from the ground and goes to put on the shoes behind the truck. I follow him to take some additional photos. I preferred taking the photos in the beginning, he comes down from the truck. I still linger for a moment there, in case there will be some unloading of goods. Some moments later they actually start to unload the goods but the boxes look too bright white. I move around to see other angles. Finally the mission is done and it’s time to get back to the group ….


20 MINUTES BEFORE > This photo was good fun for me. I decided to take pictures outside of a school. The children don’t care much about the things around them. Sometimes they are willing to play with us. I arrive at the school early before classes finish parents are waiting for their children and school buses are arriving. I start to take photos at the exit. While I am working, the cars begin to line up suddenly I see one pick-up truck moving in my sight. The back of the truck is modified like an armoured vehicle, two boys are holding toy guns in their hands. I go there quickly, checking and adjusting my camera. As soon as they see me they point the guns at me at once. Through my view finder I see only two boys, they still point the guns at me and fire. Everything is quick the truck moves away. I step back and see one girl at the left side. I think to myself that it is so splendid . Sometimes we think we get the best in the beginning but if you step back a bit and take a good look, you might see more to complete the photo. I could get the photos with details of children’s faces, but I prefer when the shadow obscures them it adds mystery; It will also help to lessen the violence of the firing. I have to think and act fast.


20 MINUTES AFTER > When the car leaves, I wander in that area to take additional photos. Waiting till everything gets silent. I regret one thing in this photo that Iv’e never told anyone; it didn’t look horizontal. I needed to adjust it in order to be in line with the concept. But every letter cannot be seen then. At the right side of the photo we can see the letter P if I succeed ed you would see the word PRO ! It might have enhanced the quality of the photo.


Setsiri Silpasuwcanchai – theSPG Interview with Street Photographers

Sharp imaginative complex arrangements, that can take your eyes hostage. Setsiri Silpasuwcanchai AKA Lightman1975 who lives and works in Thailand, has joined us to talk about the photographing of things.

DR: You have worked as a professional photographer since 1995, as a magazine and fashion photographer. Your personal work switched direction to Street photography in 2013, can you tell us how your change in inspiration evolved?

SS: I studied Fine Art and Photography since being a freshman in the university. When graduated, I worked as a photographer. My life involved photography, every day for 15 years. It became boring, I wanted more freedom in my life, so I started planning a way out. Three years later my plan was successful. I quit my job as a photographer and got myself a Leica M. That’s when I learned about HCB’s work and street photography. I am a trader in the stock markets now, Street photography is still my passion.


DR: You have strong voices, some of my favourite pictures of yours seem to speak quite differently, by that I mean you are able to become different photographers; Can you tell us a bit about any principles you like to follow? Or objectives in style that you want to achieve?

SS: Street Photography is a piece of art for me. Good street photograph should be “good” to every level even someone who doesn’t know the genre should still appreciate it. To be a good street photographer, one must distinguish the different between the good and the bad SP—this also include whether “that” photo is even a SP or not. Every photographer’s photograph reflects their personality, experience, and thought. In order for your work to stand out, you should create your own work. Copying other’s work or idea won’t take you anywhere; your photo won’t be recognised as yours, but theirs. The best way is to start with what you’ve already got; begin from the inside and constantly evolve yourself. You will reach the point where your work does all the saying for you.


DR: How do you approach your street work? Can you tell us about where and when you like to work most and what it is that draws you to a photograph?

SS: When I started SP, I would often look for a single interesting subject and “gags” to play with. Simple gags are easy to copy and end up as boring cliches. As time past by, I learned to see more complex possibilities in my photography; Layers, composition, colours, decisive moment, juxtaposition, powerful dynamics, mood, emotion; many elements combined in a single frame, not just one interesting subject. I don’t often go for a photo walk, but when I do, if I find an interesting scene I always give my full concentration to it, working on it until the scene has been played out. By the way, one good photo per trip is more than enough for me.


DR: Like so many photographers today your love of street photography began with Henri Cartier-Bresson. The world of photography is so different now, would you agree? I think it is safe to say that the purity of eye and form achieved by HCB is still the heart of the movement who are your current photographic hero’s would you share with us what it is that makes them special to you?

SS: I love Magnum’s work, especially Alex Webb, Harry Gruyaert, David Alan Harvey. Their photos are perfect, let’s say in every aspect—composition, colour, content, emotion, and whatever you name it. Nowadays I follow many good modern SP work. But Magnum’s work is really strong on its term and it stands out as a good street photograph even though the photographer didn’t considered themselves a street photographer.


DR: Film or Digital?

SS: I grew up with film. I LOVE film! I’m always fascinated by the beauty found in film. But if I am going to shoot 300 or more shots per day in film, It will cost me a yacht, so that’s why I have to turn to digital. Anyways, I always processed the colour in film style.

DR: Twilight or Sunset?

SS: I preferred golden hour.

DR: Colour or Black & White?

SS: Let me say in this way, when you see things, your brain perceives it and remembers how it feels and looks in colour. And once the colour is seen, it integrated into a part of our experience.

DR: Leicester City or Tottenham Hot Spurs? (Premiership title 2016)

SS: Well I’m not a soccer fan.

loopers' masters

DR: Matt Stuart and Jesse Marlow from In-public (WOW) joined you in Thailand to run a workshop, and if that wasn’t enough Maciej Dacowickz and David Solomon (WOW) joined you for a second workshop. Can you tell us a bit more about how that came about and how it wen’t down?

SS: Nakarin Teerapenun—one of Loopers collective’s founder had many great experiences from attending an international workshop held by leading street photographers. It is important to learn from the master, so he started a project— inviting the world’s leading street photographer to share this invaluable experience to our students in Thailand. Many people might think the workshop is too much that they can do SP by themselves, I offer you to see it this way— the real classroom for SP is out there, not in the books or manual. A one day real world experience can teach you more than years in library, and even better with an experienced teacher. We worked so hard on these workshop and the outcomes are impressive.

Screen Shot 2559-01-26 at 3.41.40 PM

DR: You are a member of the very excellent Loopers collective, can you tell us a little about the collective and how it came about.

SS: Nakarin and I started doing SP together in 2013 and shared concurrent idea and objective about SP—to enhance the industry into international standard. Back in 2013, SP is not that famous in Thailand and also not recognisable on the international level. At that time, Nakarin and I started to pave our way to the international level—side by side. Two years later with some friend who shared the same passion, Loopers collective was officially launched. Well, you might be curious where exactly we are from, it seem to be out of the blue but we’ve been preparing this for 2 years, collecting good works, experience and connection to make this launch a perfect one.

matt and jesse ws selected web-3

DR: Inspiration can come from anywhere, through the most unconnected means what other inspirations do you have besides photography?

SS: I like movies and art works, these thing help me in composition, lighting and also a good taste in colours.

“Imagination is more important than knowledge, but practice makes perfect.”

DR: We are going to be adding a new interview named TwentyTwenty. Would you give us the honour of kicking this off?


lately, I only go for a photo walk in my long holiday. This time I went to the southern part of Thailand, Phuket with my wife—little did she know, I plan to sneak out to took some photo.

I used to see this photo about the beach near an airport that was flew over by a landing airplane, most of the photo are just selfie or tourist style. I checked the weather and wind direction to make sure the plane will land in my desired direction. When I get there, I look for people to create story and arrange the composition for my photo, there are barely 10 people there, no one was doing anything interesting. Since this is my first time in this place, I have no idea on which direction that the plane is going to come. Then the first plane arrived, I was in the wrong position, I shoot for 3-4 frames then that was it for my first round. Since now I knew that the plane will arrived in the same direction every 20 minutes, so I started to walk around to find something to fill the frame. I walk until I found a long log which suit to composed my frame but there aren’t so much people here (just 5-6 peoples in the frame), so I planned to play with layers ,scale, size and perspective. I looked at people’s gesture, cloths colour, position, rhythm and space. While I was thinking and planning, the plane arrived—along together with 2 more people walking right into my frame, I have to be careful not to overlapped any of my subject while shooting for the perfect decisive moment of the plane. I was shooting, the plane was flying over my head and the people in the frame keep moving. For a shorter version, everything I wrote above happened very fast (especially the plane), one time I instinctly duck when the plane comes—that was really close one. I shoot 5-7 frame per one landing and continue shooting for five more landing then it was over, people started to crowded my frame and the plane never flew any closer to my position again, so that was it, the situation has been played out. I curated my photo and picked this one because every human subject look like a small plastic model when compared to the size of plane, and also the plane was in the right position.

Flickr/The SPG

Interview with Nakarin Teerapenun by in-public



I was born in 1965 in Betong, which is a district in one of the southernmost provinces of Thailand. My family later moved to Songkhla, a quiet seaside resort town, also in the south, and that’s where I spent my childhood years. During my teens, my parents sent me to school in Bangkok. During school years, I had learning difficulties because I couldn’t spell, and words were confusing and appeared all jumbled up on the pages to me. However, the subjects that I really did well with were art and music. l liked to keep a diary and recorded my experiences and dreams by sketching and drawing, which is why I later decided to study art. Later on, I discovered jazz music and became obsessed with the improvisation aspect of it.At present, I teach jazz guitar at Silpakorn University, Bangkok. I also have a reggae/ska band called T-Bone. I discovered Street Photography late in 2013, and to my pleasant surprise found that there was a connection and similarities between drawing, playing jazz music and taking street photographs. I simply changed from sketching a picture that comes into my head to recording something that I see on camera, and I improvise just like when I play jazz music. I loved the challenges posed by the unpredictability and element of surprise in Street Photography, and that’s how I caught the street bug.


Ever since I started taking street photos, I find that every place, space or time has something that can be captured. The more I search, the more possibilities I have of finding what I’m searching for. The photos in this selection were taken in Bangkok, Chiangmai and India. These are places that I’m familiar with, but I make a note of going back and trying to see something new in the same old places each time I return. I will sometimes sketch or write down things, subjects, or places that interest me. I note down little details of what I see, for example, a staircase, a corner, the lighting in a particular place, and I will go back to see how else I can capture it in a different way. I have been to Varanasi quite a few times, and each time I go back, I will use notes from my previous trips to see how I can capture images that are different from the ones that I have taken before, or from anyone else’s. I also tend to go for spaces that feel uncomfortable to me; uninviting places, hostile people, smells, these attract me.


When I take photos, I use the same principle as when I’m playing jazz music. Everything happens so fast, especially in Bangkok, so the least I can do is prepare myself well for when it does happen. That means I have to be ready to improvise, just like when I play jazz music. The minute I start walking, I start stalking for that moment, and when it presents itself, I have to be ready. I am given the guitar, the camera, to create something out of that space, and when that right note or subject comes, I’m ready for it. When you improvise in jazz music, you play the same song over and over but always in a different way. It’s the same for me in photography. I take something out of ordinary life, and I do something to it, again and again, until I get something out of it.


There is a quote from Marcel Proust that really resonates with me: “The real voyage of discovery consists not in seeking new landscapes but in having new eyes and ears”. That is precisely my work principle. When I go to public places, whether I’m just on my way somewhere or going out specifically to take photos, if I see something that interests me I will start with simple questions: What can I do with it? What elements do I want to include in the frame? My goal is to create questions and puzzlement. I try to take photos that evoke a movie scene, and I try to hide little details in them because I don’t like anything that is too obvious. What attracts me are eyes and facial expressions. The eyes convey a lot more than words or actions.


I like taking photographs of things that interest me, not just for the purpose of taking street photos but more like keeping a diary. I try as much as I can to be true to myself and find my own individuality in everything that I do. It’s not an easy thing to do, trying to find my own style, and when it does happen I sometimes don’t even know it. I only realise that I have a certain “style” when other people who’ve seen my work tell me so. To me, I think “what is” is more important than “what should be”.


Video Presentation from Leica Street Photography Workshop with Matt Stuart and Jesse Marlow , 11-14 January 2016, Bangkok, Thailand – by Loopers collective


Nakarin Teerapenun (Golf T-bone) interview with Manager online (Thai Magazine)


อีกหนึ่งบทบาทของศิลปินเร็กเก้สกา “กอล์ฟ ทีโบน” ที่เบนความสนใจสู่การถ่ายภาพแนวสตรีท บอกเล่าเรื่องราวชีวิตประจำวันด้วยอารมณ์ขันอันล้นเหลือ เขามีวิธีคิดอย่างไร ปฏิบัติตนอย่างไร จึงทำให้เวลาเพียงปีสองปี จากคนที่ไม่เคยจับกล้องมาก่อนเลย กลับกลายเป็นที่ยอมรับในสถานะช่างภาพแนวสตรีทมากขึ้นเรื่อยๆ…

“กอล์ฟ ทีโบน” หลายคนคงรู้จักเขาในฐานะศิลปินนักดนตรีตำแหน่งกีตาร์วงเร็กเก้สกาอันดับต้นๆ ของบ้านเรา แต่ในอีกหนึ่งภาค “กอล์ฟ ทีโบน” คือ “นครินทร์ ธีระภินันท์” อาจารย์สอนดนตรีแห่งคณะดุริยางคศาสตร์ ศิลปากร และในช่วงหลังๆ หลายคนยังได้เห็นผลงานของเขาในรูปแบบของภาพถ่ายที่สายช่างภาพ รับรู้รับทราบกันในนาม “สตรีท โฟโต้”

อะไร ปลุกให้เขาแบกกล้องออกไปมองภาพชีวิตบนท้องถนน และอะไรที่ทำให้คนหนึ่งคนพัฒนาฝึกฝนตนเองได้ในเวลาเพียงไม่นาน “กอล์ฟ ทีโบน” ลั่นชัตเตอร์ตัวตน สนทนากับเรา แบบเปิดใจ…


• ทำงานดนตรีมานาน แล้วทำไมถึงได้มาสนใจในการถ่ายภาพลักษณะนี้

เพราะรู้สึกว่ามีเหตุการณ์ในชีวิตประจำวันที่เกิดขึ้น ผมเห็นแล้วอยากบันทึกไว้ เช่น เหตุการณ์ที่ดูตลก มีอารมณ์ขัน ดูมีคำถาม ฉงน งง ทางออกเดียวที่สามารถเก็บความทรงจำนั้นได้อย่างทันทีคือการถ่ายภาพ ตอนแรกๆ ส่วนใหญ่จะถ่ายด้วยกล้องมือถือ ลงอินสตาแกรมสนุกๆ ภาพดูตลกหรือแปลกเฉยๆ แต่พอถ่ายไปสักพัก และเริ่มไปเห็นภาพคนอื่น ผมรู้สึกว่ามันน่าจะมีอะไรอีกเยอะที่พัฒนาได้ ก็เริ่มหาข้อมูลและพบว่าสิ่งที่ผมชอบถ่าย มันเรียกว่า street photography ตอนแรกเราก็สับสนว่ามันคือภาพถนนหรือเปล่า (หัวเราะ) แต่ค้นคว้าไปเรื่อยๆ ก็พบว่ามันไม่ใช่ แต่มันมีมาเป็น 60-70 ปีแล้ว เพียงแต่ไม่แพร่หลาย

คนแรกที่ทำให้ผมสนใจและเป็นแรงบันดาลใจคือ Elliott Erwitt (ช่างภาพชาวฝรั่งเศส) เพราะการถ่ายรูปของเขา มันมีความตลกเสียดสีอยู่ในภาพ เช่น รูปพระเยซูยืนสง่า แต่ด้านหลังคือป้ายเป๊ปซี่ พอเราดูภาพของเขาแล้วเหมือนกับดูการ์ตูนเสียดสี ดูแล้วรู้สึกว่า ‘เล่นอย่างงี้เลยเว้ย’ นอกจากจะถ่ายรูปสวยแล้ว มันทำให้การดูภาพก็สวยด้วย หลังจากนั้นมันก็กลายเป็นไกด์ให้กับเรา แทนที่เราจะเสียเวลาคลำหาเอง ไม่มีใครแนะนำ ไม่มีคนบอก ก็ไปหาเวิร์กชอปที่เกี่ยวกับการถ่ายภาพในลักษณะนี้ดู

บังเอิญว่าที่ TCDC เขาจัดเวิร์กชอปเกี่ยวกับการถ่ายภาพแนวนี้พอดี โดยเชิญช่างภาพระดับโลกจากกลุ่ม In-Public มาบรรยาย และคนที่จะเข้าไปเรียนไปฟังได้ ต้องส่งรูปเข้าไปให้เขาดู ซึ่งช่างภาพเหล่านั้นจะเป็นผู้คัดเลือก แต่ตอนนั้นผมยังไม่ได้เริ่มแบบจริงจัง มีแค่ภาพถ่ายด้วยกล้องบ้านๆ และกล้องมือถือเท่านั้นเอง แต่ผมก็ส่งรูปไป ปรากฏว่าโชคเขาข้าง เขาเลือกผมให้เข้าไปอยู่ในกรุ๊ปเวิร์กชอปนั้นด้วย ได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆ และได้ความรู้มากมาย ทำให้เริ่มมีไฟในการเรียนรู้และสนุกกับการถ่ายรูปมากขึ้นด้วย ก็เลยได้ถ่ายเป็นเรื่องเป็นราวตั้งแต่นั้น

อย่างไรก็ตาม ผมยังคงหาข้อมูลที่ลึกขึ้นไปอีก เพราะเรารู้สึกว่ามันต้องมีคนอื่นอีกสิ ก็ค้นไปจนพบกับช่างภาพชาวโปแลนด์ ชื่อ Maciej Dakowicz ซึ่งก็อยู่ในกลุ่ม In-Public นั่นล่ะ ผมดูภาพที่เขาถ่ายแล้วผมชอบมาก เป็นภาพชุดที่เขาถ่ายในอินเดีย ซึ่งที่ผ่านมา ภาพอินเดียส่วนใหญ่ที่เราเห็น จะเป็นแนวศาสนาหรือไม่ก็ผู้หญิงใส่ชุดส่าหรี แต่ช่างภาพคนนี้กลับถ่ายภาพที่ดูแตกต่าง ภาพของเขาจะดูแล้วตลกและแปลกมาก ผมจึงลองติดต่อเขาไปและได้ไปเวิร์กชอปกับเขาที่อินเดีย นั่นคือจุดเริ่มต้นแบบจริงจังเลย ได้ความรู้จากอาจารย์ที่ดี เหมือนเรามีไกด์ที่ดี


Screen Shot 2559-01-26 at 3.41.40 PM

• คุณหลงใหลอะไรในภาพถ่ายสไตล์สตรีท

ผมคิดว่าภาพเหล่านั้นมันบอกเล่าช่วงชีวิตของคนแต่ละคน แต่มันเป็นคนละแบบกับภาพสารคดีนะครับ สมมติว่าผมเห็นแม่ค้าหนึ่งคน แทนที่จะสังเกตว่าเขาขายอะไร ผมจะสังเกตว่าท่าทางเขาเป็นยังไง สังเกตสิ่งของรอบๆ ตัวเขา เช่น เขายืนขายของอยู่ แต่มีไฟดวงหนึ่งห้อยอยู่ข้างหน้า และจากตำแหน่งที่ผมยืน ไฟมันอยู่ตรงหัวของเขาพอดี ภาพที่ผมเห็น จึงเป็นภาพของคนที่มีหัวเป็นหลอดไฟ อย่างนี้ ภาพมันก็จะดูสนุกขึ้น คือเรามองแล้วเราหาอะไรสนุกๆ เล่น ส่วนคนที่เห็นภาพของผมเขาจะรู้สึกอย่างไร ก็อาจจะเปลี่ยนไปตามความคิดและจินตนาการของแต่ละคน

• อธิบายให้ฟังหน่อยครับว่า สตรีท โฟโต้ นี่มันคือยังไงจริงๆ

ก็คือการถ่ายภาพอะไรก็ได้ที่มันเกิดขึ้นบนถนน แต่คำว่า “สตรีท” (street) หรือถนนในที่นี้มันมีความหมายอย่างไรได้อีก มันหมายถึงสถานที่ที่เป็นสาธารณะก็ได้ ตีความไปได้เยอะ เช่นถ่ายคนขายของ ถ่ายวินมอเตอร์ไซค์ ถ่ายคนขับรถ ถ่ายขอทาน ลักษณะนี้แหละที่เรียกสตรีทโฟโต้ มันเหมือนบันทึกประจำวัน แต่ว่าข้อแตกต่างคือการต่อยอดจากเหตุการณ์ที่เราเห็น จับจังหวะตรงนั้นแล้วเรานำมาพลิกนิดหนึ่ง แทนที่ผมจะยื่นให้คุณตรงๆ แต่ผมจะนำเสนอในลักษณะที่ก่อให้เกิดความสงสัยสักนิด เช่นสงสัยว่า สิ่งที่เห็นนั้น มันใช่ขาหรือเปล่า ใช่แขนหรือเปล่า หรือทำไมขาคนนั้นมันดูลอยๆ คือให้ดูมีคำถามมากกว่าจะให้คำตอบ

ข้อยากของงานแนวนี้ก็คือมันเตี๊ยมไม่ได้ ถ้าเตี๊ยมกัน ประเด็นจะเปลี่ยนไปเลย แต่พอไม่เตี๊ยม มันย่อมต้องการความเร็วและความแม่นยำ องค์ประกอบของภาพจึงจะสมบูรณ์ ต้องใช้เวลานานในการฝึกฝน เพียงเพื่อสามารถใช้เวลาชั่วพริบตาเดียว ในการถ่ายรูป และต้องทำให้สมบูรณ์ด้วย นี่คือสิ่งที่ท้าทายมาก

ผมรู้สึกว่าการถ่ายภาพแนวนี้ มันเหมือนดนตรีแจ๊สที่ผมสอนและเล่น มันมีการด้นสด (Improvise) เพราะเครื่องมือและผู้ถ่ายทอดคือเรา คนฟังอาจจะฟังไม่รู้เรื่อง เพราะเราอาจจะพาเขาไปไกลหน่อย หรือฟังรู้เรื่องเพราะเราพาเขาไปไม่ไกลมาก มีคำถามเกิดขึ้นเยอะ เมื่อได้ฟังการอิมโพรไวส์ มันเหมือนคุณหยอดกระปุก ยิ่งคุณหยอดทุกวัน พลังในการสั่งสมมันก็มากขึ้น แต่ถ้าคุณหยอดน้อย มันก็ไปได้ไม่ไกล มันต้องทำทุกวัน คือต่อให้คุณซ้อมหนักยังไงในวันนั้น ผลก็ไม่เกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ มันจะสะสมไปเรื่อยๆ จนถึงจุดหนึ่งซึ่งความคิดและการปฏิบัติจะหลอมรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน มันยากนะ เช่นผมอาจจะคิดอะไรเวอร์ก็ได้ แต่ปฏิบัติไม่ได้ ขณะเดียวกัน คนที่ปฏิบัติได้แต่คิดไม่ได้ ก็เป็นนักปฏิบัติ คนที่ปฏิบัติเยอะแต่คิดไม่ได้ ก็เหมือนช่างที่ใช้ความชำนาญ แต่คนที่คิดได้ไม่มีความเป็นช่าง นั่นคือคนคิด แต่การเล่นแจ๊ส มันต้องรวมความคิดและความชำนาญเข้าด้วยกัน ไปทิศทางเดียวกัน เพื่อให้เกิดการอิมโพรไวส์ที่ดี หรือเกิดภาพที่สมบูรณ์


• แล้วอะไรคือสิ่งที่จะทำให้คนคนหนึ่งไปถึงจุดนั้นได้

ความอดทน ขยัน และการเอาใจใส่ครับ สำคัญมาก การสั่งสมความสามารถและพัฒนาการมองการสังเกตเป็นเรื่องที่ต้องทำสม่ำเสมอ โดยเฉพาะในโลกปัจจุบัน ที่มีสังคมออนไลน์เกิดขึ้น ผมคิดว่านั่นคือตัวบั่นทอนความอดทน การแสดงความสามารถบนสังคมออนไลน์ มีทั้งข้อดีและไม่ดี ถ้าเก่งและมีภาพที่ดีๆ มากพอที่จะโชว์ เพื่อใช้ในการทำมาหากิน ผมว่าดีนะ ถือเป็นโอกาส แต่ถ้าไม่พร้อมแล้วโชว์ออกไป มันจะเหมือนการประจานตัวเอง

หากเปรียบกับหนังหรือเพลงที่ดี คุณจะจำทุกอย่างได้และอยู่ในสมองคุณเลย ขณะที่ภาพถ่ายหรือภาพวาดที่ดี คุณจะสังเกตได้ว่ามันมีความประทับใจ ผมคิดว่าสิ่งนี้มันเกิดจากการที่เขาทำเยอะ อดทน ยกตัวอย่างเช่น Matt Stuart (ช่างภาพแนวสตรีทชื่อดังชาวอังกฤษ) ถ่ายรูปมา 20 กว่าปี เพิ่งจะออกหนังสือเล่มแรก ใช้เวลาเก็บภาพ 15 ปี แต่มีภาพที่ดีพอที่จะโชว์ได้ไม่ถึงร้อยภาพ หรืออีกคนชื่อ Jesse Marlow (ช่างภาพชาวออสเตรเลีย) หนังสือเล่มล่าสุดของเขาก็ใช้เวลาถ่าย 8 ปี เพื่อให้ได้หนังสือดีๆ เล่มหนึ่ง คิดดูว่าเขาต้องถ่ายเยอะขนาดไหนกว่าจะคัดออกมาเป็นหนังสือได้

อีกอย่าง ผมว่าเวลาดูภาพในหนังสือภาพดีๆ คุณจะพบว่ามันจะไม่เหมือนการดูภาพบนโซเชียลมีเดีย เพราะถ้าลงภาพในโลกออนไลน์ปุ๊บ จะฮือฮาได้แป๊บนึง แตเมื่อเวลาผ่านไป คุณจะจำไม่ได้เลย นอกจากเขาจะรีไซเคิลกลับมาใหม่ แล้วพอยิ่งถี่ขึ้นเท่าไหร่ ความตื่นเต้นหรือความมีคุณภาพก็จะลดลงไปเรื่อยๆ แต่พอมันอยู่ในหนังสือ มันจะมีค่าขึ้นมาเลย เหมือนร้องเพลงวันเกิด มันอยู่ในที่ที่มันควรอยู่ มูลค่าจะขึ้นมาเลย ผมคิดว่าถ้าคุณจะไปอีกระดับหนึ่ง มันควรมีอะไรที่เหนือกว่า แตกต่างกว่า


• พูดแบบนี้ ถือเป็นการกดดันตัวเองมากเกินหรือเปล่าครับ

ผมว่าผมอยู่กับสังคมที่มีช่างภาพเก่งๆ เยอะมาก ดังนั้น หากกดดันตัวเองน่ะดี เพราะความกดดันมันทำให้เราทำงานได้ภายใต้สภาวะนั้น แต่ไม่ใช่เกิดจากการทำไม่ทันนะ คือความกดดันมันมีหลายแบบ เช่น งานต้องส่งพรุ่งนี้ก็ต้องรีบทำให้เสร็จ (หัวเราะ) แต่ประเภทที่ผมพูดถึง เป็นความกดดันที่เกิดจากการคิด เช่นเราจะทำยังไงต่อไปดี เราคิดกับมันมากพอหรือเปล่า อย่างนี้เป็นการกดดันเพื่อให้งานดีขึ้น กดดันตัวเองเพราะต้องการพัฒนา

ทั้งนี้ทั้งนั้น ผมคิดว่าผมโชคดีนะครับที่เป็นนักดนตรีแจ๊สมาก่อน เพราะดนตรีแจ๊ส รากคือการอิมโพรไวส์ เวลาคุณฟังเพลงแจ๊สแล้วไม่รู้เรื่อง ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะหูคนปกติทั่วไป ฟังแค่โน้ต 7 ตัวตามระบบสากล แต่ดนตรีแจ๊สเหมือนเล่นกล มันวิ่งเส้นเดียวกับความมั่ว เพราะมีโน้ตเพิ่มมาอีก 5 ตัว ดังนั้น รวมทั้งหมดก็ 12 ตัว หน้าที่ของเราคือทำให้คนฟังรู้ว่าเราไม่มั่ว เช่นเดียวกัน เมื่อเรามาถ่ายภาพแนวสตรีต เราก็ไม่มั่ว

อีกอย่าง ผมได้เรียนศิลปะกับอาจารย์ต่างๆ เช่น อ.มณเฑียร บุญมา อ.พิชิต ตั้งเจริญ และอีกหลายท่าน ซึ่งสอนทั้งเรื่องการหลอมรวมความเป็นช่างและความเป็นนักคิดเข้าด้วยกัน ต้องเอาความเป็นผู้ชำนาญการและความเป็นนักคิด สร้างงานออกมาให้ดี เช่น อ.ถวัลย์ ดัชนี เวลาเราดูรูปของแก เรารู้สึกว่ามันมีพลัง กว่าแกจะสร้างงานออกมาได้ ต้องใช้พลังขนาดไหน แล้วกว่าแกจะตัดสินใจได้ว่า โอเคแล้ว นี่คือสิ่งที่แกคิด มันต้องใช้อะไรเยอะแค่ไหน

ดังนั้น ผมจึงไม่ได้รีบ ไม่มีเวลาเป็นตัวกดดัน ผมไม่ได้ทำงานภายใต้การกำหนดของใครว่าต้องเสร็จภายในเวลาที่กำหนด ผมตั้งไว้ 10 ปี อาจจะไปดังในตอนนั้นก็ได้ (หัวเราะ) ไม่แน่ว่า อีกสิบปีข้างหน้า คนอาจจะตกใจว่าไปทำมาได้ยังไง แต่ถ้าผมไม่อดทนอดกลั้น ปล่อยรูปทุกวัน ทั้งแบบดีและไม่ดี สำหรับบางคนอาจจะดีนะ แต่สำหรับผมไม่ใช่ ผมคิดว่าแค่มีเว็บไซต์แล้วเอารูปขึ้น 10 รูปพอ เอาให้ดีที่สุดแค่นั้น แล้วก็ค่อยทำหนังสือ ทำนิทรรศการ แต่คิดในมุมกลับกัน ผมน่าจะฉวยโอกาสจากการเป็น “กอล์ฟ ทีโบน” นะ (หัวเราะ) แต่จริงๆ แค่ผมเป็นกอล์ฟ ทีโบน ความเป็นส่วนตัวก็หายไปพอสมควรแล้ว การทำตัวสาธารณะเกินไป ความเป็นเสน่ห์มันก็จะหายไปด้วย

ผมโตมาในยุคที่การไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคนนั้นคนนี้เยอะ มันมีเสน่ห์ เพราะรู้สึกว่าพอไปเห็นความสำเร็จของเขาอีกที จากการที่เขาอดทนมาเยอะ มันทำให้รู้สึกเลยว่า ‘ทำได้ไงวะ’ ลองนึกภาพตามว่า ถ้าผมมีนิทรรศการภาพถ่ายในอีก 5 ปีข้างหน้า แต่ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา คุณไม่เคยเห็นภาพที่ผมถ่ายเลย ก็อาจจะมีความรู้สึกว่าทำได้ไงวะ เสน่ห์พวกนี้มันมีเรื่องของการไม่เคยเห็นมาก่อนอยู่เสมอ


• ความฝันส่วนตัวสำหรับการถ่ายภาพแนวนี้ครับ

ผมอยากเป็นดารา (หัวเราะ) จริงๆ ตอนนี้ผมกับเพื่อนรักหลายคนรวมตัวกันทำกรุ๊ปถ่ายรูปชื่อ Loopers Collective จัดเวิร์กชอปในการถ่ายภาพแนวสตรีต โดยเชิญช่างภาพดังๆ มาเป็นผู้สอน จัดไป 2 ครั้งแล้วครับ เพราะเราอยากให้เขาได้เรียนเหมือนที่เราเคยเรียน หลายคนที่มาลงเรียนหรือสนใจ ก็ได้เรียนรู้จากตัวจริงที่สามารถถ่ายทอดความรู้ที่ดี มีมาตรฐาน

อีกอย่างก็อยากมีหนังสือที่รวมผลงานการถ่ายภาพดีๆ สักเล่ม สมมติว่าผมตาย ชื่อหายไป แต่หนังสือยังอยู่ เหมือนเพลงที่ผมแต่ง เพลงยังอยู่ เป็นหนังสือเนี่ย คุณดูได้ทุกวัน ลูกผมดูได้ว่าพ่อมันทำ ลูกผมคิดถึงผม ฟังเพลงได้ แต่ถ้าไม่มีอะไรเลย มันเป็นแค่ความทรงจำ มันก็จะค่อยๆ หายไปตามกาลเวลา เหมือนเวลาใครสักคนหายไปจากชีวิตเรา แต่ถ้ามันมีข้อบันทึก เหมือนพ่อแม่ไปรื้อตู้เสื้อผ้ามาแล้วเห็นชุดคุณตอนคุณเล็กๆ เขาจะรู้สึกนึกถึงเวลาในช่วงนั้นทันที เป้าหมายของผมคืออยากจะมีอะไรสักอย่างที่ผมภูมิใจ และมีสิ่งให้ครอบครัวและคนที่รักผมได้ดู เท่านี้ล่ะครับ



เรื่อง : สรวัจน์ ศิลปโรจนพาณิช
ภาพ : นครินทร์ ธีระภินันท์

Meet our Masters

loopers' masters

Loopers Collective is delighted to introduce Loopers’ Masters  -Matt Stuart, Jesse Marlow, David Solomons, and Maciej Dackowicz. You can check their work on the Loopers’ site.




Video presentation from street photography workshop with Maciej Dakowicz and David Solomons , 23-25 October 2015, Bangkok, Thailand. (Full)

“High Peak” Photo series by Setsiri Silapasuwanchai



“High Peak”, The story from start to finish of this place so called “Grand Canyon Chiangmai”. This place really is not the Original Grand Canyon. It has been just called the Grand Canyon where locates at Chiang Mai province northern Thailand. The land was sold to dig the ponds for several decades and over time it has become a large pool of emerald water with a depth of about 20-50 meters and is surrounded by high cliffs. A scenery of beautiful day, people from all over the world. They came to this place for a different purposes but seems the first is to jump off the cliff into the water without any aid.

Photos through the eyes of street photographer with the camera mounted 35mm single lens. I had to sit and watch and wait for some images on a cliff several days to get a single image. I sat on the edge of a cliff and could not step in the back, not even once. That small area was fulfilled with many stories. If you stay on a cliff at the long jump. you’ll see a whole range of emotions, courage, fear, fun, comedy, romance, friendship ,lonely. To flourish and challenge are shame about the pain. Some people did success but some did not even nearly died and as far as I know from the news some people did not survive back.

In fact, people are mostly tourists. Many group tours from China and local people just to take selfie or together as a family to not leave those views. The old people was walking up hardly and wait. However there is the variety of people with unusual activities at that beautiful place together make this amazing and inspiring to me in the shoot out in the best.





Could you tell us a bit about yourself and what you do?

My name is Setsiri Silapasuwanchai, aka Mr.Lightman1975. I am a member of Loopers Collective group of street photographers based in Thailand. I graduated from Chiangmai University’s Faculty of Fine Arts and Photography. From 1995 – 2004, I worked with prominent magazines in Thailand as Chief Photographer and Fashion Photographer. In 2005, I became a freelance photographer working with many advertising agencies. Today, I am a fine art photographer and artist, creating digital art to sell online.

What first drew you to photography—and how did you discover it?

I bought my first camera, Ricoh KR5 super2, when I was in high school. I got the same feeling that you would get with your first guitar. Nobody used a SLR camera back then, so it was pretty cool to carry a camera around. It made you look like a professional.

What makes Street Photography so special for you?

I started becoming interested in Street Photography in 2013 after shooting with Leica M . I saw Henri Cartier-Bresson’s work. It was very beautiful and stunning. After that, I started working on Street Photography. I love an unexpected moment. It is an intention to shoot rather than a fluke. A good candid photo needs the skills and good eyes while your brain has to be alert at all times. There are different levels of Street photography to learn about, from a basic photograph of people in public, easy gags and humorous photos, to more complex ones with street photograph techniques, strong curiosity and emotion in terms of an art form.. It is like music. The more advanced the level of music, the higher the level of skills, and also the more difficult it is to understand.

Your idea between classic and contemporary street photography.

Emotion is a king in classical SP. An out standing portraying of story , atmosphere ,rawness and old school fashion could be an idea of classical SP. Contemporary SP based on graphical sense ,colour choices and compositioning. Despite the differences in two era of SP , there are some common sharing ; decisive moment , juxtaposition , layers ,gags and twist plot – those sharings still held a unique characteristic of SP from era to era.

Most of your street photographs are surreal and full of vibrant colors, how did you develop this style.

Every photographer’s photograph reflects their personality, experience, taste and thought. The best way is to start with what you’ve already got; begin from the inside and constantly evolve yourself. It will reach the point where your work does all the saying and you don’t need to try hard to possess certain style -because it already comes from your inner self. What you need to focus on is a certain technic in SP to bring the best out of your work.

Your latest work seem to be more complicated and having a sense of chaos, but there are something more in it, isn’t it?

After two workshops by an in-Public’s photographers held by my collective (Loopers). I’ve learn about dynamic and static subject from Maciej Dakowicz and how to dynamitze my work from Matt Stuart. Dynamitize means adding a sense of movement into the photograph. You have to search for an interesting subject while composing the other elements that flow in and out of your frame at all time – not to mention finding a good background , a non overlaping and non distracting layer. Doing this is hard and energy consuming but challenging , and if you got “one” , it’s worth it. After doing this technic for a while , you might find it boring to look at a simple static street photograph. But do not took it the wrong way , I never go against those minimalist style. At end of the day , a good photo is always a good one – no matter which technic used but we should try new things , because holding on to the same ideas for too long can be boring and unproductive.

How to take better photographs?

If you have been taking photographs for some time, and feel that you are not going anywhere, that means that there is something wrong with it. You have to learn new things everyday. You should not limit yourself by getting only critiques from friends who admire your work. One good comment or criticism from a pro is more useful than a many compliments from friends. If you go out and shoot with a skilled street photographer, you can learn and adapt yourself to the higher level.

Can you please choose one picture from your portfolio and share the story behind the making?


I traveled to Phuket province in the southern part of Thailand. In the hotel, there are two big swimming pools and water tunnel connecting the two buildings together. Not many people swim through this area. I was interested in this fountain in the shape of a deer that was spraying water from its mouth. I checked the light and was framing the picture. I set the shutter speed at 1/500 F/8 ISO 10,000. You may be surprised by this setting. I was using Sony A7s where I can set higher ISO. I chose to set a higher speed to stop the motion of the swimmer, if there happened to be one. I had been waiting for some time when two girls swam by, so I started pressing my shutter. All of a sudden, they flipped in the water 2-3 times. They did not even notice that someone was taking their photos – it was like I was fishing. I continued shooting many more, and picked the one when their legs spread. This is my favorite photo. If you are patient enough, you will find “luck” and get a good shot. Remember, you have to work with the scene, “wait and see”, find something unexpected in the frame.

Your favorite photographers?

I love the works from Magnum photographers, which have a street feel to them. Their pictures show perfect techniques and contents married together. I also love modern street photographers in various Street photography groups. It has many great, talented street photographers from around the world.

Your favorite photography book?

“The Suffering of Light” by Alex Webb

“Harry Gruyere” by Harry Gruyaert

“Minutes to Midnight” by Trent Parke

“The Last Resort” by Martin Par

“Divided Soul” by David Alan Harvey

“American Color 2” by Constantine Manos

Any tips for aspiring street photographers out there?

•Shoot as many as you can if you find a good scene with good subjects.

•Pay attention to every detail, even the little ones, while framing. You will not believe how these interesting details make your picture more perfect. It can make the difference between a pro and an amateur.

•Lastly, let your picture explain your thoughts from inside. Do not copy others, but learn from them.

Photographer of the Day: Buying into the Visual Narratives of Larry Hallegua’s “Made in Chengdu” Series


Photographer Larry Hallegua calls his “Made in Chengdu” series as a “mix of whimsical and dark themes, glimpsing into the lives and culture of the rich, poor, old and young, in a city currently experiencing rapid change,” set in a country experiencing sudden reach of world power status, we witness the effects of its rapid economic advancement taking shape in engaging scenes of modern Chinese society. Thanks to the talent behind the lens of Hallegua, who spent a year teaching English in Chengdu, the capital city of the Sichuan province, he was able to perfectly capture slices of modern living in this Chinese city, while it wrestles back with its long culture and prevailing traditions. To know more about this fascinating series, we reached out to Hallegua for a brief interview.

Read more

© 2017 Loopers Collective. All rights reserved.